เรื่องเล่าคราวเดินทาง

Taipei, Taiwan
May, 2026

มาเที่ยวไต้หวันครั้งสุดท้ายก็เมื่อ 6 ปีที่แล้ว ช่วงที่ทางการไต้หวันให้สิทธิพิเศษไม่ต้องขอวีซ่าเข้าไต้หวัน แล้วก็เพิ่งจะได้กลับมาไต้หวันอีกครั้งในปี 2026 ซึ่งเงื่อนไขการเดินทางเข้าไต้หวันสำหรับนักท่องเที่ยวไทย แม้จะยังได้รับการยกเว้นวีซ่าแต่ต้องกรอกใบขาเข้า (Arrival Card) แบบออนไลน์ทางเว็บไซต์ https://twac.immigration.gov.tw/ ล่วงหน้า 3 วันก่อนออกเดินทาง ง่ายๆไม่มีค่าใช้จ่าย

เข้าไปในเวป เลือก Submit Arrival Card (ได้ล่วงหน้าแค่ 3 วัน คือวันที่เราจะไปถึงต้องเป็น 3 วันที่ด้านบนของ Submit Arrival Card เท่านั้น) กรอกข้อมูลต่างๆให้ครบ 1-2-3-4-5 หน้า ง่ายๆไม่ต้องมีรูป ไม่ต้องอัพโหลรายละเอียดอะไร ไม่มีค่าใช้จ่าย เมื่อครบแล้ว หน้าสุดท้ายจะขึ้นว่า Acknowledgement แล้วรอรับ Arrival Card ใน Email ได้เลย ไม่ต้องปริ๊นต์ไปก็ได้ แค่เซฟรูปไว้แล้วเปิดให้ตม.ดู

Taiwan Taoyuan International Airport

การเดินทางจากสนามบินเถาหยวนเข้าเมือง ก็ยังคงเหมือนเดิม มีทั้งรถไฟ รถบัส หรือแท็กซี่ เลือกใช้บริการกันตามสะดวก ถ้าใช้บริการรถไฟหรือรถบัส ก็ไปซื้อบัตร Easy Card ซะ ใช้สะดวกสบาย แต่คราวนี้เรามีรถมารับก็แค่ลากกระเป๋าไปจุดนัด

องค์เทวรูปสีทองสัมฤทธิ์ของ “เจ้าแม่มาจู่” (หรือพระแม่ลิ้มกอเหนี่ยว/天上聖母) ที่ศาลเจ้าหลงเต๋อ (Taoyuan Longde Temple / 桃園龍德宮) ในเขตหลู่จู เมืองเถาหยวน ขนาดใหญ่สูง 12 เมตร ประดิษฐานอยู่บนหลังคาชั้นบนสุดของอาคารศาลเจ้าสูง 36 เมตร (รวมความสูงทั้งหมดประมาณ 48 เมตร หรือเทียบเท่าตึก 16 ชั้น) มองเห็นได้ชัดเจนระหว่างนั่งรถเข้าเมือง

คราวนี้พักโรงแรมแถว Zhongxiao Dunhua ใจกลาง Taipei City กันเลย กว่าจะถึงโรงแรมก็บ่ายแก่ไปแล้ว เอาของเก็บห้องแล้วก็ออกมาเดินสำรวจกับหากาแฟกินหน่อย สรุปได้กิน Starbuck เพราะอยู่ตรงข้ามโรงแรม แล้วเดินเที่ยวไปตามถนน Zhongxiao เพื่อนคนจีนพาเข้าร้าน POYA บอกว่าเหมือน Daiso แต่เราว่ามันเหมือน Olive Young + Daiso เพราะว่ามีขายทั้ง เครื่องสำอาง ขนม ของใช้ เครื่องครัว ของเบ็ดเตล็ดต่างๆ เดินสนุกดี

แล้วแวะกินชานม 50 Lan (50嵐) 🧋ร้านชานมไข่มุกชื่อดังในไต้หวัน เป็น 1 ในร้านชานมที่เพื่อนบอกว่ามาไต้หวันแล้วต้องกิน ก็เลยจัดไป 1 แก้ว ชานมเข้มข้น ไข่มุกนุ่มหนึบ ไม่หวานมากด้วย และราคาไม่แพง มีหลายสาขาทั่วไทเป เจอตรงไหนซื้อตรงนั้น

เดินไปเดินมาเริ่มหิว สุ่มเลือกร้านบะหมี่ไปร้านนึง ดูน่ากินใช้ได้ ดีที่มีเพื่อนคนจีนมาด้วย ก็ให้นางสั่งให้ ได้บะหมี่เนื้อมาคนละชาม มีเกี๊ยวนึ่งที่ดูน่ากิน แต่เข่งใหญ่มาก มองหน้ากันแล้ว ต่างคนบอกว่าไม่ไหว เลยไม่ได้สั่ง แต่โต๊ะอื่นเขาสั่งบะหมี่คนละชามเกี๊ยวคนละเข่งเลยอ่ะ สุดยอดจริง สรุปว่าบะหมี่เนื้ออร่อยดีเลย

ชื่อร้านอ่านไม่ออก พิกัด : https://maps.app.goo.gl/vrcf6kUwkBCLRZbT9 อยู่เยื้องๆกับ ร้านชานม 50 Lan (50嵐)

สิ่งที่ค้นพบในคราวนี้คือ ชีวิตไต้หวันเริ่มต้นที่ 10 โมงเช้า จากการที่ตื่น 7 โมงอาบน้ำแต่งตัวแล้วเดินออกมาหาข้าวกินนั้น ไม่มีร้านไหนเปิดเลย ชีวิตคนไต้หวันถ้าไปทำงานก็คงตื่นนอนกินข้าวบ้านแล้วไปทำงาน เพราะเดินจนทั่ว 2-3 บล็อคไม่มีร้านเปิดเลย แม้แต่ร้านกาแฟ จนต้องเข้า 7/11 หาของประทังชีวิต แต่พอ 10 โมง ร้านเปิดกันพึ่บพรั่บ มีให้เลือกทุกรูปแบบ และปิดกันดึก ร้านก๋วยเตี๋ยวยังปิด 2-3 ทุ่ม ร้านหม้อไฟปิดดึกกว่านั้นอีก

Zhongxiao East Road ย่านหรูหราของไทเป มีร้านแบรนด์เนม หรูๆ อยู่ตลอดถนน มีห้างใหญ่อยู่ถึง 4 ห้าง

เดินเข้าซอยแยกไป บรรยากาศมันก็ดีแหละ แต่ร้านไม่เปิดเลยสักร้าน อย่างร้านกาแฟก็คาดหวังว่าจะมีเปิดบ้างแต่ไม่เปิดเลย

“Yangji Noodle” ร้านบะหมี่นี้อ่านรีวิวมาว่า อร่อยมาก อยากกินนะ อยู่ใกล้โรงแรมด้วย
แต่เวลาไม่ได้เลย ตอนเช้าก็ยังไม่เปิด ตอนที่กลับมาโรงแรมร้านก็ปิดแล้ว อด
พิกัด : https://maps.app.goo.gl/EYFxhrvaFNaWaYqx9

อีกเช้าเดินวนจนเจอร้านแบบในรูป เหมือนเป็นร้านอาหารเช้ากินง่ายๆ ดูน่ากินใช้ได้ ก็น่าจะราคาถูกด้วย แต่… ป้าที่ทำอาหารพูดอังกฤษไม่ได้ แถมป้ายมีแต่ภาษาจีน เลยอาศัยยืนดูป้าทำตามที่คนมาสั่ง อันไหนดูน่ากิน ก็ชี้บอกป้า เอาแบบนี้ๆๆ ก็ได้เป็นเหมือนแซนวิชมา ใส่ไส้เพียบ ก็อร่อยดีนะ ถูกด้วย 70 TWD ก็ประมาณ 70 บาท แต่สั่งน้ำไม่เป็น อ่านไม่ออก ดูก็ไม่รู้ว่าน้ำอะไร เลยไม่กินน้ำก็ได้วะ

ชื่อร้านอ่านไม่ออก พิกัดประมาณนี้ https://maps.app.goo.gl/rFewHkh51V93GseG6 เปิดแต่เช้า เที่ยงๆก็ปิด

กลับมาหาข้อมูลได้ว่า เป็นร้านอาหารเช้าสไตล์ไต้หวันแบบดั้งเดิม (Traditional Taiwanese Breakfast) ที่คนท้องถิ่นนิยมรับประทาน ขายอาหารจานด่วน เช่น แซนด์วิช (Sandwich), เครปไข่ไต้หวัน (Egg Pancake/Danbing), แฮมเบอร์เกอร์ และชานม

มีเวลาว่างช่วงเช้าๆ หลังกินแซนด์วิขคนยากเสร็จแล้ว ก็เลยนั่งรถไฟจะไปเดินเล่น Fujin Street ย่านที่เขาว่า ชิคๆ คูลๆ ปักหมุดไปที่ Fujin Tree Cafe’ อันสุดชิค ไปตาม Tiktoker ชาวไทย สรุปว่าไปผิดที่แต่ไม่ผิดร้าน ฮา… เพราะที่เราไปมันคือ Fujin Tree Café (Zhongshan) เป็นสาขา Zhongshan อ่ะ ซึ่งถูกร้านที่เขามาถ่ายรูปกัน แต่สาขานี้ไม่ได้อยู่ย่าน Fujin Street เข้าใจป่ะ ฮา…. (คือมันมี 2 สาขา ถ้าอยู่ตรง Fujin Street คือ Fujin Tree 333 Cafe’ ไม่แน่ใจว่าเป็นร้านสาขาของกันหรือเปล่า)

ก็คือที่ตั้งใจมาเดินเล่นย่าน Fujin Street ที่เขาว่าเป็นย่านฮิปสเตอร์ ก็คือไม่ใช่ กลายเป็นว่ามาย่าน Zhongshan Road แต่ถนนก็สวยดีนะ ต้นไม้เยอะ ร่มรื่นเหมือนถนนวิทยุบ้านเรา เดินเล่นไปเรื่อยๆจนถึงร้าน Fujin Tree Cafe ที่ใน Google บอกว่าเปิด 11:00 ก็คือยังไม่เปิด แต่ร้านน่าจะดังจริง เพราะมีคนมายืนรออยู่แล้ว แต่เรานั้นขี้เกียจรอ อีกตั้งขั่วโมงนึง เดินเล่นวนไปมาตามซอยแถวนั้น ไม่มีอะไรน่าสนใจ แถมไม่มีร้านอะไรเปิดเลย 10 โมงแล้วนะเว้ยยย

Zhongshan Road ร่มรื่นสวยงามดีอยู่

อย่างที่บอก ไม่มีร้านอะไรเปิดเลย เดินจนสุดจะเป็นสวนสาธารณะเล็กๆของชุมชน Kangle Park เมืองเขาต้นไม้เยอะดีจริงๆ

Fujin Tree Café (Zhongshan) ที่คนชอบมาถ่ายรูปกัน เพราะตึกเก๋ไก๋ แต่เราดันถ่ายมาแค่นี้เพราะด้านบนย้อนแสง
นั่งรถไฟสายสีเขียวลงสถานี Zhongshan พิกัดคือ https://maps.app.goo.gl/Xnad5wA5NooWHcXY6

Dalongdong Bao-an Temple | 大龍峒保安宮 | วัดต้าหลงต้งเป่าอัน

วัดต้าหลงต้งเป่าอัน วัดเก่าแก่อายุกว่า 200 ปี ในเมืองไทเป ที่สวยจนตกใจว่าทำไมไม่รู้จัก ไม่เคยมานะ ทั้งๆที่ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกทางวัฒนธรรมจากยูเนสโกด้วย

ผู้คนมากราบไหว้เทพเจ้าเป่าเซิงต้าตี้ (保生大帝) เทพเจ้าผู้คุ้มครองสุขภาพ การรักษาโรค และปกป้องผู้คน
จีงนิยมมาขอพรเกี่ยวกับสุขภาพ ปัดเป่าโรคร้าย เคราะห์ร้าย ขอให้หายเจ็บป่วย มีคนมาไหว้ขอพรกันแต่เช้าเลย

วิหารกลาง (Main Hall) ประดิษฐานเทพเจ้าเป่าเซิงต้าตี้ (保生大帝)

วิหารหลัง (Rear Hall): ประดิษฐานเทพเจ้าและสิ่งศักดิ์สิทธิ์อื่นๆ เช่น เจ้าแม่ทับทิม (Mazu) เทพเจ้าแห่งสวรรค์ และเทพธิดาแห่งการขอบุตร

สถาปัตยกรรมของวัดเป็นศิลปะแบบจีนที่ก่อสร้างด้วยไม้และหิน สวยงามทั้งตัวอาคาร ผนัง เสา หลังคา แกะสลักละเอียดสวยงาม หลังคาทรงปั้นหยาซ้อนชั้นประดับด้วยกระเบื้องโมเสก งานปั้นดินเผาแบบเจียวจื่อ (Koji) และงานตัดแปะกระเบื้องหลากสีสัน ได้รับการขึ้นทะเบียนจาก UNESCO ในปี 2003 ด้วยรางวัล Asia-Pacific Heritage Awards for Culture Conservation

กลับมาหาอ่านข้อมูลเพิ่มเติม เจอว่าประตูตรงข้ามกับวัดเป็นสวนสาธารณะ ที่กลางลานทำเป็นวงกลมสีแดงสัญญลักษณ์ของดวงอาทิตย์ และมีสระน้ำมังกร ตามหลักฮวงจุ้ย แต่ไม่ได้เข้าไปดู แล้วเห็นประตูปิดอยู่ด้วย

ด้วยว่าวัดอยู่ค่อนข้างไกลจากโรงแรม ถ้านั่งรถไฟใช้เวลา 45 นาที เดินต่ออีกเกือบกิโล ขาไปก็เลยเรียก Uber ไปเลยดีกว่า นั่งไปแค่ 20 นาที ขากลับค่อยนั่งรถไฟกลับ หลังจากเดินวนไปมาในวัดต้าหลงต้งเป่าอันอยู่เกือบชั่วโมง ไหว้พระด้วย ถ่ายรูปด้วย ก็เดินไปขึ้นรถไฟฟ้าสายสีแดงที่สถานี Yuanshan ตามแผน ทางไปจะผ่านวัดขงจื๊อด้วย ก็แวะเข้าไปดูด้วย มาตรงนี้ได้ 2 วัดเลย

ข้ามสี่แยกใหญ่ๆนี่มาก็จะเจอรั้วอิฐสีส้ม คือ เขตวัดขงจื๊อ เดินตามรูปปั้นหมีริมผนังไปจะเจอทางเข้าวัด

Taipei Confucius Temple | 臺北孔子廟 | วัดขงจื๊อ

วัดขงจื๊ออยู่ใกล้ๆกับวัดต้าหลงต้งเป่าอัน แต่บรรยากาศต่างกันอย่างสิ้นเชิง ที่นี่เงียบสงบ ทั้งนักท่องเที่ยวและคนที่เข้ามาไหว้พระ มีน้อยถึงน้อยมาก อาจเป็นเพราะในวัดขงจื๊อ ไม่มีรูปปั้น รูปเคารพ หรือภาพวาดประดับประดา เป็นไปตามหลักปรัชญาของขงจื๊อ

พื้นที่ของวัดขงจื๊อกว้างใหญ่ไม่น้อย มีการทำแผนที่ไว้ดีมาก และแต่ละประตูก็มีแผนที่บอกอีกว่า ประตูนี้จะผ่านเข้าไปส่วนไหน พร้อมมีป้ายอธิบายจุดสำคัญๆไว้หมด แบบหลายภาษาด้วย

วิหารขงจื๊อ เป็นที่ประดิษฐานของ “แท่นบูชาขงจื๊อ”

คนที่มาไหว้ขอพรที่วัดขงจื๊อไทเป มักขอพรเรื่องการเรียน หรือความสำเร็จในอาชีพการงาน

แม้ว่าตัววิหารจะไม่ได้ประดับตกแต่งวิจิตรสวยงามเท่าวัดต้าหลงต้งเป่าอัน แต่ก็พอมีรายละเอียดดูสวยงามไม่น้อย

จากวัดขงจี๊อเดินไปอีกไม่ไกลก็ถึงสถานีรถไฟแล้ว ไม่ต้องกลัวหลง ดูที่พื้นก็เดินไปถูกทิศแน่นอน

มาถึงไทเป ไม่ได้เห็น Taipei 101 คงเป็นไปไม่ได้ แต่คราวนี้ไม่ได้ไปที่ตึก แต่เดินอยู่แถว Zhongxiao Dunhua ก็เห็นได้ชัดเจน เพราะมันก็ใกล้นิดเดียว

Taipet 101 ตอนสว่าง และตอนมืด ที่เป็นวันพระใหญ่ของคนไทย พระจันทร์เต็มดวง

มาไต้หวันก็ต้องไม่พลาด Hot pot เลือกร้านแถวๆโรงแรม สุ่มๆไป ก็อร่อยอยู่แต่แพงจัง มีน้ำจิ้มหลากหลายแบบเหมือน Haidilao ผสมไม่ถูกเลยให้น้องผสมมาให้ อร่อยเลย หมูมาเนื้อดีมาก แต่เยอะโคตร รวมน้ำหนักกก.กว่าๆเลยนั่น กินกัน 3 คนแทบอ้วก

อยู่ไทเป 2 วัน กลับแล้วนะ

มาคราวนี้ไม่ได้มีเวลาเที่ยวอะไรนัก เพราะมีภาระกิจต้องทำ 1 วัน มีเวลาว่างแค่ได้ไปไหว้พระ 2 วัด เดินเล่น กินอาหารอร่อย กินกาแฟ กินชานม ก็ต้องกลับแล้ว มาถึงสนามบินช่วงเที่ยงๆ ปกติแล้ว พอ check in เข้าข้างในแล้วก็คงจะไปนั่งใน Lounge หาอะไรกินดื่มรอเวลา แต่เพื่อนคนจีนบอกว่า เธอ…มันมีร้านมิชลินนะ เธอควรต้องไปลอง ก็เลยเอาวะ ไปลองชิมหน่อย Moon Moon Food (雙月) สั่งมาเป็นเส้นหมี่อ้วนๆ ลวกมาหนึบๆ คลุกซอสมาอร่อยดี ขายเป็นชุดกับซุปไก่ที่สับมาทั้งกระดูกชิ้นใหญ่ยักษ์ สรุปว่าอร่อยจริง ใครไปไต้หวันก็ไปลองได้ หาข้อมูลเพิ่มเติมว่าในไทเปมี 5 สาขา หรือมาชิมที่สนามบินก็อยู่ Food Plaza ชั้นลอย Terminal 2 แต่รายการอาหารจะน้อยกว่าที่ร้านในเมือง (Michelin Bib Gourmand 8 ปีซ้อน)

มาไต้หวันคราวนี้ ไม่ได้ซื้อแครกเกอร์ไส้สัปปะรด เพราะไม่มีเวลาไปหาซื้อยี่ห้อที่ชอบ (เคยรีวิวไปแล้วว่ากินมาหลายยี่ห้อ ชอบ Chia te มากที่สุด) แต่คราวนี้มีของติดมือกลับบ้าน คือขนมนี้ เพื่อนคนไต้หวันเอามาให้ ตอนเขาให้ก็ขอบคุณแล้วรับมา แต่ไม่รู้จักขนมอะไรวะ เพื่อนคนไทยที่ไปด้วย บอกมันอร่อยมาก มันดังมากด้วย (แอบเชย ฮา…) คนไปซื้อที่ร้านต้องไปรอคิวกันเป็นชั่วโมง วันกลับเจอน้องคนไทยที่สนามบิน ก็บอกว่าไปคิวซื้อมาเหมือนกันรอตั้ง 2 ชม. เลยให้ส่งรูปร้านมาให้ดูหน่อย ร้าน 1 คูหาธรรมดา รับออเดอร์อยู่หน้าร้านเลย ไม่ต้องเข้าร้านด้วย ยืนต่อคิวกันริมถนน ข้ามถนนไปต่อแถวกันฝั่งตรงข้ามด้วยซ้ำ

แบกกลับมาแกะกินที่บ้าน เออมันอร่อยดีนะ ไส้ครีมมันไม่ได้เลี่ยน แต่หนึบๆรสเค็มๆหวานๆ ที่แปลกคือมันใส่ผักด้วย รสผักออกมาชัดเลย หน้าตาเหมือนต้นหอม แต่กลิ่นแรงกว่า สรุปว่าอร่อยดี กลับมา Search หาข้อมูลก็คือขนมร้าน L’Atelier Lotus มันดังมากเว้ยเฮ้ย! ถึงขนาดมีคนรับหิ้ว เปิดพรีกันเลย ว้าวววว ขนมมีหลายแบบ แต่แบบของเราเรียกกันว่า “Spring Onion Nougat Crackers | นูกัตแครกเกอร์ต้นหอม” ขอบคุณเพื่อนไต้หวันอุตส่าห์ไปคิวซื้อมาให้